موزه موسیقی

نوشته شده در ژانویه 19, 2019
برچسب هاموزه
امتیاز
3.0
وضعیت در این ساعت تعطیل استباز می شود 10:00:AM امروز
موزه موسیقی
اینجارو پیشنهاد می کنم
اینجارو پیشنهاد نمی کنم
تعداد رأی : 4 رأی
3

لطفا در این پست نظر بدید که چرا اینجارو پیشنهاد نمی کنید تا بقیه هم مطلع بشوند.

موزه موسیقی در سه طبقه با هدف حفظ میراث موسیقی ملی، معرفی آثار و تولیدات گذشتگان و تکریم اساتید و پیشکسوتان عرصه موسیقی، در آبان ماه سال ۱۳۸۹ افتتاح شد.
موزه موسیقی دارای سالن های نمایش ساز در انواع مختلف، کتابخانه تخصصی موزه شامل کتاب های ادبی و موسیقی، استودیو ضبط موسیقی، کارگاه نمایش مراحل ساخت ساز، غرفه فروش محصولات فرهنگی، کافی شاپ و گنجینه موزه (مانند سازهای بادی، زهی، نواحی و کوبه ای) می باشد. .

راه های دسترسی

  • نزدیکترین ایستگاه اتوبوس

    ۶۳۸ متر

    رضایی

  • نزدیکترین ایستگاه مترو

    ۸۲۵ متر

    تجریش

نظر مردم چیه

نقد موزه

داستان بازدید از موزه‌ی موسیقی ایران را می‌توان این‌طور خلاصه کرد: خیل سازهای در ویترین شده‌ی موسیقی شهری و مردمی (فولکلور) را می‌بینید، نام چند موسیقی‌دان موسیقی ایرانی، کلاسیک غربی و مردمی را می‌خوانید، به اتاقی وارد می‌شوید که چند دستگاه الکترونیکی (که به هیچ وجه خاص ایران نیستند) در آن قرار گرفته، به کتابخانه‌ای نسبتاً حقیر می‌رسید و سرآخر از آرشیوی با ارزش اما بدون راهنمای نوشتاری سردر می‌آورید.

در این موزه، بیش از هرچیز، چیزی غایب است که باید با قاطعیت حاضر می‌بود: صدا، نغمه، و موسیقی. دیدن سازها از پشت ویترین، بدون هیچ توضیح اضافی، نمونه‌ی صوتی، توضیح سبک‌شناسانه، یا نظمی علمی، نتیجه‌ای حتی کم‌فایده‌تر از خواندن یک کتاب سازشناسی عمومی دارد. نه می‌توانید خود به آن سازها دست بزنید تا صدای‌شان را دربیاورید(۱)، و نه درست متوجه می‌شوید که این سازها در چه زمان و مکانی و به چه نحوی کاربرد دارند. قرار دادن یک پنل دیجیتالی که تنها صدا و تصویر این سازها در آن ذخیره شده باشد، می‌توانست نسبت به این اسراف فضایی، نتیجه‌ای به مراتب بهره‌ورانه‌تر داشته باشد. حتی در ایرانِ امروز هم ارائه‌ی اطلاعات به صورت دیجیتالی به هیچ‌وجه دشوار و پیچیده نیستند.
در بخش معرفی موسیقی‌دان‌ها، که باز به ویترینی منحصر است که چند وسیله‌ی شخصی از موسیقی‌دان‌ها هم در آن‌ها قرار گرفته، این پریشانی مضاعف شده است. چند نوازنده‌ی موسیقی مردمی (فولکلور) در کنار حشمت سنجری (!) و خیل موسیقی‌دان‌های موسیقی کلاسیک ایرانی که عموماً‌ در دوره‌ی پهلوی فعال بوده‌اند، در یک فضا کنار هم قرار گرفته‌اند. برای بازدیدکننده معلوم نیست چه نسبتی میان آن‌ها برقرار است، که بوده‌اند و در چه ژانر و سبکی فعالیت می‌کرده‌اند. شنیدن آثارشان به کنار، حتی نامی از آثار آن‌ها برده نشده است. چرا سنجری هست و حنانه و محمود و دهلوی و مین‌باشیان و لومر نیستند؟ فقدان نگاه تخصصی‌تر و معرفی مراغی و فارابی و ارموی به کنار؛ چرا مشکاتیان و لطفی و علیزاده و عارف و درویش نیستند اما فریدون حافظی و مهدی خالدی پشت این ویترین‌ها حضور دارند؟

اگر این موزه مربوط به کل جریان‌های موسیقی ایران است، که با توجه به عنوان موزه و همچنین اشیا و محتوای ارائه شده در آن به نظر می‌رسد چنین است، جای معرفی و دسته‌بندی موسیقی مناطق مختلف ایران، تاریخ موسیقی کلاسیک ایرانی و مکاتب و سبک‌های تاریخی-جغرافیایی آن، و تاریخ موسیقی کلاسیک غربی در ایران در این موزه کجاست؟
چرا موسیقی مردم‌پسند در این موزه جایی ندارد؟ چرا «گرافیک» در این موزه جایی هرچند ناقص دارد، اما ترانه‌سرایان، صدابرداران و استودیوها در این موزه مورد توجه نبوده‌اند؟
در موزه‌ی موسیقی، گاهی حتی اصول درست معرفی اسناد تاریخی هم رعایت نشده است (البته در این موزه جایی مختص به نمایش و معرفی مدون اسناد تاریخی مکتوب و تصویری وجود ندارد)؛ مانند نمایش عکس‌های موسیقی‌دانان قاجاری، بدون اشاره به مأخذ تصاویر یا اطلاعات دقیق آرشیوی آن و حتی فقدان یک نورپردازی درست.
موزه‌ی موسیقی ایران علاوه بر ناتوان ماندن در برآوردن ابتدایی‌ترین نیازهای یک موزه، از جمله برنامه‌ریزی محتوایی و موزه‌گرافی صحیح، به ایجاد جذابیت‌های چندحسی (گرافیکی، نمایشی، صوتی، دیجیتالی، بدنی و ...) و مشارکتی نزدیک هم نمی‌شود. موزه‌ها عموماً برای برآوردن دو هدف کلّیِ ارتقای آگاهی بازدیدکننده‌ها و کسب لذت به وجود می‌آیند؛ اما بازدیدکننده‌ی این موزه، نه تنها به هیچ‌یک از این دو هدف نمی‌رسد، بلکه اگر خود به تاریخ و سبک‌شناسی موسیقی در ایران مسلط نباشد، با سرگیجه از موزه بازمی‌گردد.
“کامیار صلواتی”

یکبار به این موزه سر بزنید

به تمام دوستان عزیز توصیه میکنم یکبار به این موزه سر بزنید، از دیدن مجموعه سازهای ایرانی، تنوع و قدمت آنها شگفت زده خواهید شد.
در این موزه قسمتی هم به وسایل ضبط و پخش موسیقی و تاریخچه آنها اختصاص داده شده که از دستگاه ضبط صدای ادیسون شروع می شود و به نوار کاست ختم می‌شود...

سالهاست چیزی در موزه عوض نشده

سالهاست چیزی در ویترین موزه موسیقی عوض نشده چون آنجا قرار نیست موزه‌ای باشد بلکه محفلی است برای هیات امنا و هدررفت بودجه های شهرداری و ارشاد

حتما این موزه رو ببینید

انقدر این موزه جذاب هست که ما دوست نداشتیم ازش خارج شیم
همه نوع الات موسیقی هست یه سریاشونو من حتی اسمشونم نشنیده بودم
اگه به موسیقی علاقه دارید یا ندارید حتما این موزه رو ببینید

فکر نمیکردم تا این حد برام جذاب باشه

من از این موزه دیدن کردم ، زمانی که برای اولین بار رفتم فکر نمیکردم تا این حد برام جذاب باشه و سالن هاش زیاد باشه که وقت نکنم همشونو تو یه روز برم ، تقریبا چهار باری رفتم ، منتهی بد آدرسه سخت پیدا میکنید

مسئول پاسخگوی سوالات بود

جای جالبی بود... مخصوصا قسمت نمایشگاه وسایل ضبط و پخش قدیمی
مجموعه ای از سازهای مختلف از سراسر ایران که توضیح مختصری برای هر کدومشون داده بودن. هر چند که میتونه تنوع و بزرگی این مجموعه رو بیشتر و بیشتر کنه. جای خالی توضیحات و نمادهایی از بزرگان موسیقی ایران کاملا احساس میشه. برای مثال هیچ اطلاعاتی از استاد ایرج ، استاد شجریان و ... در دید نیست.
قسمت جذابش از نظر من نمایشگاه وسایل ضبط و پخش قدیمیه. مسئول این قسمت از موزه با روی باز کاملا پاسخگوی سوالات بود و توضیحات کاملی میداد. ارزش بازدید رو داره

قیمت ورودیش به نسبت بقیه جاها بالاتر بود

قیمت ورودیش به نسبت بقیه جاها بالاتر بود ولی ارزشش رو داشت. مخصوصا اینکه کارگاه آشنایی و ساخت سازش خیلی خوب و سرگرم کننده بود.موزه خصوصی اداره میشه و قیمت بلیط 9 تومنه

برخورد خیلی خوب پرسنل

برخورد خیلی خوب پرسنلش توی ذهنم مونده. خانمه یه تبلت بهم داد که میتونستم توضیحات مربوط به هر قسمت رو بشنوم. کافه ش هم خیلی خوب بود

ساختمان و محوطه اش بسیار زیبا است

ساختمان و محوطه اش بسیار زیبا است. برای یک بار دیدن برای هر فردی توصیه میشه و قطعا برای موسیقی دان ها جذابتره. مجموعه آرشیو صداهای قدیمی هم خیلی جالب بود

 

01 نظر

  • 1 امتیاز
  1. 3
    jarjoo Administrator Jan 19, 2019

    امتیاز جارجو

    3 از 5

نظر شما چیه؟

امتیاز بده