پاسخ بیشتر مواقع یک چیز است: مردم این کار را نمی کنند. چون گزینه هایی جایگزین خودرو شخصی افتضاح هستند.

اما این وضعیت قابل تغییر است. در واقع Pardo به دنبال بازنگری در روش اندازه گیری موفقیت سیستم های حمل و نقل شهری است که سازمان های مربوطه انجام می دهند.

او می خواهد آنها از تلاش برای اندازه گیری حداکثر بهره وری کمّی فاصله بگیرند و به جای آن تمرکز خود را بر کیفیت و تجربه حرکت در حمل و نقل عمومی بگذارند.

دیدگاه ساده اندیشانه ای، حتی در گرایشات حمل و نقل پایدار، وجود دارد که معتقد است زمانی که سرویس مناسبی در حمل و نقل عمومی در اختیار مردم قرار دهید آنها بلافاصله جذب آن خواهند شد. نکته جالب این است که هیچ کس تابحال این موضوع را ثابت نکرده است. شهرها می توانند حمل و نقل را بهبود بخشند، اما نهایت چیزی که می توانند به آن امیدوار باشند این است که به همان تعداد افرادی را خواهند داشت که سوار وسایل حمل و نقل عمومی شده و در نتیجه از ماشین شخصی استفاده نمی کنند.

ترجیح مردم به استفاده از خودروهای شخصی

آنچه این متخصص در تلاش برای بیان آن است فهمیدن این موضوعست که مردم چرا واقعا دوست دارند خودروهای خودشان را برانند و بر اساس این خواسته آنها، گروهی از مردم را بیابد که سبکشان در جابجایی درشهر را تغییر خواهند داد.

استدلال Pardo ساده است. مردم اتوموبیل های شخصی خود را می رانند چون آسایش و راحتی دارند. بنابراین تا زمانی که شما تجربه ای راحت تر و جذاب تر به آنها ارائه ندهید، نمی توانید آنها را متقاعد کنید که از پشت چرخ هایشان بیرون بیایند.

در تمام مطالعات در مورد سیتم های حمل و نقل ، انداره گیری کارایی سیستم ها و برنامه ها، ما تقریبا به طور کامل فراموش کرده ایم که یکی از عوامل اساسی را در نظر بگیریم: استفاده از حمل و نقل واقعا چه حسی دارد؟

مجلات زیادی در ارتباط با روانشاسی حمل و نقل وجود دارد اما تمرکز آنها بر استفاده از کمربند ایمنی یا استفاده از تلفن همراه در ماشین است. اما صحبتی از  خود تجربه ی استفاده از این وسایل  نیست. هیچ کس تلاش نکرده است تا از منظر استفاده کنندگان به مقوله روانشناسی حمل و نقل نگاهی بیاندازد.

نمونه بررسی شده در حمل و نقل عمومی

تابستان گذشته  Pardo هدایت یک تور که  با همکاری چارلز مونتگومری، عضو تیم آزمایشگاه BMW Guggenheim  طراحی شده بود ، را بر عهده داشت. این حرکت به منظور بررسی این موضوع بود که تجربه استفاده از حمل و نقل عمومی چگونه احساس می شود و چرا این احساس به این شکل است. گرچه این آزمایش تنها نگاهی سریع  به روانشناسی تجربه حمل و نقل بود، اما نتایج آن نکاتی را که Pardo مدتها پیش به برنامه ریزان گفته بود تقویت کرد: اینکه کافی نیست که سیستم حمل و نقل عمومی تنها کارآمد باشد . حمل و نقل عمومی باید لذت بخش باشد. باید سرگرم کننده باشد و باید از گزینه های دیگر حمل و نقل بهتر باشد.

تجربه حسی استفاده کنندگان از حمل و نقل عمومی چگونه است؟

تغییر استراتژی در حمل و نقل عمومی

Pardo میگوید:

“دوچرخه وسیله ای ارزانتر و سریعتر است، حمل و نقل عمومی سبزتر و به نفع محیط زیست است، اما مردم نمی توانند به طور عمومی دیدگاهشان و رفتارشان را به خاطر این دلایل و حقایق تغییر دهند. اگر به تبلیغات شرکت های خودروسازی توجه کنید، می بینید که آنها هیچ گاه اطلاعات زیادی به شما ارائه نمی کنند. تنها چیزی که آنها به شما نشان می دهند یک خودرو و فردی است که به آسودگی در آن نشسته است. بنابراین ما نیاز دازیم که در استراتژی هایمان برای ترویج استفاده از حمل و نقل پایدار به شکل متقاعد کننده تری عمل کنیم.“

به این منظور، نیاز نیست که ما حقه های روانشناسانه بکار بندیم. تنها لازم است سیستمی متقاعدکننده بسازیم.

او می گوید:

“ما بار یا حیوانات را جابجا نمی کنیم. ما می خواهیم مردم را در شهر جابجا کنیم. شما حتی اگر یک مغازه نانوایی داشته باشید نیز به دنبال این هستید که بدانید که آیا مشتریان شما نان های شما را دوست دارند یا نه. ما باید کاری کنیم که تفکر مردم نسبت به حمل و نقل تنها حرکت از یک نقطه به نقطه ی دیگر نباشد، بلکه این نگاه باید نگاه به سیستمی باشد که آنچه مردم می خواهند را فراهم می کند.“

ما نیاز به احیای حمل و نقل عمومی داریم.

اگر به مباحث حمل و نقل شهری علاقه مند هستید پیشنهاد می کنیم مطالب ” شهری برای دوچرخه” و “بهترین ایستگاه های مترو دنیا ” را در سایت جارجو مطالعه کنید.

منبع: metropolismag.com

نوشته چگونه مردم را به استفاده از حمل و نقل عمومی ترغیب کنیم؟ اولین بار در جارجو. پدیدار شد.

در گزارشی به نام “خلق شهرهایی سرزنده در استرالیا” که به تازگی منتشر شده است، تیمی از محققین تلاش کرده است اولین مقیاس های اصلی کیفیت سکونت و سرزندگی در شهرهای پایتخت استرالیا را مشخص کرده و به وجود آورد.

این گروه ویژگی سرزندگی شهر را به 6 حوزه تقسیم کرده است: پیاده روی، حمل و نقل عمومی، فضای باز عمومی، وجود مسکن، اشتغال، شرایط تغذیه. مبنای این تعریف، یافته های آنها در ارتباط با فاکتور های حیاتی برای ایجاد جوامع قابل سکونت، پایدار و سالم است.

اگر می خواهید با مفهوم سرزندگی و کیفیت شهری بیشتر آشنا شوید مطلب بهترین شهرهای دنیا برای زندگی را در سایت ما مطالعه کنید.

هر یک از این حوزه ها به سلامت و نتایج سلامت در شهر مرتبط است. همچنین این عوامل در سطح خانه های شخصی، حومه شهر و شهرها قابل اندازه گیری است. این به معنی است که ما می توانیم مناطقی داخلی شهر و  همچنین شهرها را با هم مقایسه کنیم.

گرچه تمام این حوزه ها دارای اهمیت هستند اما سه مورد از آنها را دقیقتر توضیح خواهیم داد:

پیاده روی در شهر

در شهری سرزنده، خیابان ها و محلات به گونه ای طراحی شده اند که افراد را به پیاده روی به جای رانندگی تشویق می کنند. خانه ها، مشاغل، مغازه ها، مدارس و دیگر مقاصد روزمره در فواصل کوتاهی از یکدیگر قرار گرفته اند. شبکه خیابان ها برای عابران پیاده مناسب است و  شهردارای پیاده روهایی با کیفیت بالا، بلوک های کوتاه، بن بست های کم و مسکن با تراکم بالاست.

پیاده روی عامل مهمی در سنجش کیفیت سکونت در شهر است، زیرا می تواند گونه های فعالی از حمل و نقل را توسعه دهد. شیوه زندگی که به سمت بی تحرکی و ساکن بودن پیش می رود، یک معضل سلامتی در جهان امروز است  که در سال 3.2 میلیون مرگ قابل پیش گیری را منجر می شود. در استرالیا 60 در صد از بزرگسالان و 70 درصد از کودکان و نوجوانان تحرک کافی ندارند.

کیفیت پیاده روی در شهر، شاخصی برای سرزندگی شهری

این گروه تحقیقاتی در استرالیا قابلیت پیاده روی در شهر را با استفاده از ویژگی هایی که به مزایای سلامتی مربوط است اندازه گیری کرده است. شاخص پیاده روی شامل تراکم مسکن، دسترسی به مقصدهای هرروزه و اتصالات خیابان ها در فاصله 1600 متر از یک سکونتگاه بود. این فاصله ای است که بطور معمول می توان آنرا پیاده طی کرد و معادل حدودا 20 دقیقه پیاده روی است و ویژگی های این مسیر بر احتمال اینکه یک شخص تصمیم بگیرد در آن پیاده روی کند تأثیر می گذارند.

با این حال محلات با قابلیت پیاده روی تنها زمانی تمام ظرفیت خودر ا بدست می آوردند که ساکنین دسترسی آسانی به محل کار خود، خصوصا بوسیله حمل و نقل عمومی، داشته باشند

حمل و نقل عمومی

شهرها با کیفیت زندگی بهتر به جای رانندگی استفاده از حمل و نقل عمومی را توسعه می دهند. بیشتر خانه ها در فاصله نزدیکی به ایستگاه های حمل و نقل قرار دارند و خدمات آنها برای آسایش ساکنین، دائمی است.

دسترسی مناسب به حمل و نقل عمومی از دو جنبه  به سلامت جامعه کمک می کند: یکی با تشویق به راه رفتن و دوم کاهش وابستگی به رانندن خودروهای شخصی.

یکی از اصلی ترین وسایل حمل و نقل عمومی در شهرهای بزرگ دنیا مترو است. با بهترین ایستگاه های مترو جهان در در سایت ما آشنا شوید.

شهرهای استرالیا بطور عمده برای اتوموبیل ها طراحی شده اند و نتیجه آن هزینه برای سلامتی جامعه شده است. هر ساعتی که صرف رانندگی می شود می تواند ریسک چاقی را در فرد به اندازه 6% افزایش دهد. حوادث ناشی از رانندگی در جاده ها هشتمین علت مرگ و معلولیت در سطح جهان  و یکی از علل اصلی مرگ در استرالیا تا سن 44 سالگی است.

خودروها همچنین منبع اصلی آلودگی هوا و آلودگی صوتی در شهر هستند که تهدیدی برای سلامت جسمی و روحی ما بشمار می روند.

تحقیقات قبلی این گروه نشان میدهد زمانی که ایستگاه های حمل و نقل عمومی در فاصله 400 متری خانه قرار دارد، احتمال اینکه مردم پیاده روی کرده یا از این وسایل استفاده کنند بیشتر است. زمان های مناسب سرویس دهی این خدمات شهری نیز مهم است و لازم است حداقل هر سی دقیقه در روزهای عادی هفته باشد.

نقشه تراکم ساکنین حومه در فاصله 400 متری از ایستگاه های حمل و نقل شهری

در “خلق شهرهایی سرزنده در استرالیا” این مقیاس ترکیبی ،برای ترسیم درصد خانه های حومه، مناطق دولتی محلی و یا شهر با دسترسی نزدیک به حمل ونقل عمومی استفاده شده است.

مکان های عمومی باز

در جوامع سرزنده بیشتر مردم در نزدیکی فضاهای باز سبز و در دسترس مثل پارک، زمین بازی و یا مناطق حفاظت شده زندگی می کنند.

فضاهای سبز فواید سلامتی جسمی و روحی برای افراد و فواید زیست محیطی و اجتماعی برای جوامع دارند. پارک ها فرصتی برای فعالیت های فیزیکی مثل پیاده روی، بازی های با توپ و قدم زدن با حیوانات خانگی فراهم می کنند.

تحقیقات در حال یافتن رابطه ای آشکار بین زندگی در محلات با پارک های بیشتر و فعالیت های فیزیکی بیشتر است.

فضاهای سبز شهری همچنین برای گیاهان و حیواناتی که در نتیجه توسعه شهری آواره شده اند نیز مهم بوده و از این لحاظ نیز دارای مزایای زیست محیطی است. اثر خنک کننده درختان و فضاهای سبز می تواند نقش مهمی در حفظ کیفیت سکونت در شهرهای استرالیا ایفا کند. به خصوص  اینکه امواج گرمایشی در ملبورن و سیدنی تا سال 2040  ممکن است به پنجاه درجه سانتی گراد برسد.

فضاهای سبز و افزایش سرزندگی شهری

در تحقیقاتی که به زودی منتشر خواهد شد این گروه تحقیقاتی نشان داده است که دسترسی به فضاهای باز  عمومی در محدوده 400 متری ( در حدود پنج دقیقه پیاده روی) با مساحت 1.5 هکتار پیاده روی تفریحی را به همراه خود دارد.

برای این گزارش ، تلاش شده است مجموعه ای از فضاهای باز عمومی را پیدا شود که ماندگار و در دسترس در سطح ملی باشد. بعضی از این مناطق اطلاعات در دسترسی از تحقیقات قبلی یا شوراهای محلی داشتند و تصاویر ماهواره ای نیز اطلاعات مفیدی در مورد پوشش گیاهی در اختیار قرار می دهد.

با این حال ما نیاز به استانداردهای داده های ملی داریم که شهرها را قادر به ارزیابی و نظارت بر پیشرفت آنها در جهت دستیابی به اهداف در راستای بهبود کیفیت زندگی شهرها کند.

شهر سرزنده چیزی فراتر از مجموع بخش های مختلف آن است.

عبارت “سرزندگی شهر” یا شهرهایی با کیفیت زندگی بالا ترکیبی است از خیابان هایی شاخص، ساکنانی شاد که پیاده روی یا دوچرخه سواری کرده یا از حمل و نقل عمومی استفاده می کنند و کودکانی که در پارک های محله خود بازی می کنند. این تصویر، گرچه الهام بخش است، اما برای برنامه ریزان و مسئولانی که در حال تلاش برای ساخت شهرهایی با کیفیت زندگی بهتر هستند کارآمد نیست.

تجزیه شاخص سرزندگی و کفیت زندگی شهری به6 حوزه ای که قابل اندازه گیری بوده و به سلامت و رفاه مرتبط باشد، آنچه را سیاست گذاران و متخصصان نیاز دارند برای آنها فراهم می کند تا مطمئن باشند که ما می توانیم سرزندگی شهرهایمان را در ضمن رشد آن حفظ کرده و بهبود بخشیم.

منبع : weforum.com

نوشته راه هایی برای ساختن شهرهایی بهتر اولین بار در جارجو. پدیدار شد.