اگر هنوز مردم با وجود آگاهی از مضرات سیگار برای سلامتیشان سیگار می کشند، چرا انتظار داریم که مردم ، تنها به واسطه آسیبی که به محیط زیست می رسد خودروهای شخصی خود را رها کنند ؟ این سوال ساده را Carlos Felipe Pardo  متخصص قوانین حمل و نقل شهری و روانشناسی از طراحان و برنامه ریزان سیستم حمل و نقل عمومی پرسیده است.

پاسخ بیشتر مواقع یک چیز است: مردم این کار را نمی کنند. چون گزینه هایی جایگزین خودرو شخصی افتضاح هستند.

اما این وضعیت قابل تغییر است. در واقع Pardo به دنبال بازنگری در روش اندازه گیری موفقیت سیستم های حمل و نقل شهری است که سازمان های مربوطه انجام می دهند.

او می خواهد آنها از تلاش برای اندازه گیری حداکثر بهره وری کمّی فاصله بگیرند و به جای آن تمرکز خود را بر کیفیت و تجربه حرکت در حمل و نقل عمومی بگذارند.

دیدگاه ساده اندیشانه ای، حتی در گرایشات حمل و نقل پایدار، وجود دارد که معتقد است زمانی که سرویس مناسبی در حمل و نقل عمومی در اختیار مردم قرار دهید آنها بلافاصله جذب آن خواهند شد. نکته جالب این است که هیچ کس تابحال این موضوع را ثابت نکرده است. شهرها می توانند حمل و نقل را بهبود بخشند، اما نهایت چیزی که می توانند به آن امیدوار باشند این است که به همان تعداد افرادی را خواهند داشت که سوار وسایل حمل و نقل عمومی شده و در نتیجه از ماشین شخصی استفاده نمی کنند.

ترجیح مردم به استفاده از خودروهای شخصی

آنچه این متخصص در تلاش برای بیان آن است فهمیدن این موضوعست که مردم چرا واقعا دوست دارند خودروهای خودشان را برانند و بر اساس این خواسته آنها، گروهی از مردم را بیابد که سبکشان در جابجایی درشهر را تغییر خواهند داد.

استدلال Pardo ساده است. مردم اتوموبیل های شخصی خود را می رانند چون آسایش و راحتی دارند. بنابراین تا زمانی که شما تجربه ای راحت تر و جذاب تر به آنها ارائه ندهید، نمی توانید آنها را متقاعد کنید که از پشت چرخ هایشان بیرون بیایند.

در تمام مطالعات در مورد سیتم های حمل و نقل ، انداره گیری کارایی سیستم ها و برنامه ها، ما تقریبا به طور کامل فراموش کرده ایم که یکی از عوامل اساسی را در نظر بگیریم: استفاده از حمل و نقل واقعا چه حسی دارد؟

مجلات زیادی در ارتباط با روانشاسی حمل و نقل وجود دارد اما تمرکز آنها بر استفاده از کمربند ایمنی یا استفاده از تلفن همراه در ماشین است. اما صحبتی از  خود تجربه ی استفاده از این وسایل  نیست. هیچ کس تلاش نکرده است تا از منظر استفاده کنندگان به مقوله روانشناسی حمل و نقل نگاهی بیاندازد.

نمونه بررسی شده در حمل و نقل عمومی

تابستان گذشته  Pardo هدایت یک تور که  با همکاری چارلز مونتگومری، عضو تیم آزمایشگاه BMW Guggenheim  طراحی شده بود ، را بر عهده داشت. این حرکت به منظور بررسی این موضوع بود که تجربه استفاده از حمل و نقل عمومی چگونه احساس می شود و چرا این احساس به این شکل است. گرچه این آزمایش تنها نگاهی سریع  به روانشناسی تجربه حمل و نقل بود، اما نتایج آن نکاتی را که Pardo مدتها پیش به برنامه ریزان گفته بود تقویت کرد: اینکه کافی نیست که سیستم حمل و نقل عمومی تنها کارآمد باشد . حمل و نقل عمومی باید لذت بخش باشد. باید سرگرم کننده باشد و باید از گزینه های دیگر حمل و نقل بهتر باشد.

تجربه حسی استفاده کنندگان از حمل و نقل عمومی چگونه است؟

تغییر استراتژی در حمل و نقل عمومی

Pardo میگوید:

“دوچرخه وسیله ای ارزانتر و سریعتر است، حمل و نقل عمومی سبزتر و به نفع محیط زیست است، اما مردم نمی توانند به طور عمومی دیدگاهشان و رفتارشان را به خاطر این دلایل و حقایق تغییر دهند. اگر به تبلیغات شرکت های خودروسازی توجه کنید، می بینید که آنها هیچ گاه اطلاعات زیادی به شما ارائه نمی کنند. تنها چیزی که آنها به شما نشان می دهند یک خودرو و فردی است که به آسودگی در آن نشسته است. بنابراین ما نیاز دازیم که در استراتژی هایمان برای ترویج استفاده از حمل و نقل پایدار به شکل متقاعد کننده تری عمل کنیم.“

به این منظور، نیاز نیست که ما حقه های روانشناسانه بکار بندیم. تنها لازم است سیستمی متقاعدکننده بسازیم.

او می گوید:

“ما بار یا حیوانات را جابجا نمی کنیم. ما می خواهیم مردم را در شهر جابجا کنیم. شما حتی اگر یک مغازه نانوایی داشته باشید نیز به دنبال این هستید که بدانید که آیا مشتریان شما نان های شما را دوست دارند یا نه. ما باید کاری کنیم که تفکر مردم نسبت به حمل و نقل تنها حرکت از یک نقطه به نقطه ی دیگر نباشد، بلکه این نگاه باید نگاه به سیستمی باشد که آنچه مردم می خواهند را فراهم می کند.“

ما نیاز به احیای حمل و نقل عمومی داریم.

اگر به مباحث حمل و نقل شهری علاقه مند هستید پیشنهاد می کنیم مطالب ” شهری برای دوچرخه” و “بهترین ایستگاه های مترو دنیا ” را در سایت جارجو مطالعه کنید.

منبع: metropolismag.com